Het geboorteverhaal van Pien, hoe haar papa de geboorte beleefde!!!

Mijn geboorteverhaal van Pien, hoe haar papa de geboorte beleefde!!!

Geboorteverhaal van Pien 19 mei 2018.


Vandaag, 21 november 2018 ben ik de bijzonder fiere papa van Pien. Ze doet het goed.


Iets meer dan een jaar geleden, op mijn 44ste, vertelde ik samen met Ellen, aan iedereen die het horen wou....WIJ ZIJN ZWANGER!!!


Heel trots, heel fier, heel blij, heel tevreden, heel groot, heel ....enfin zo voelde ik mezelf. Maar tegelijkertijd vanbinnen ook een beetje onzeker, een beetje zenuwachtig, een beetje ongeduldig, een beetje onwennig, een beetje onwetend voor wat komen zou. Ik zou op mijn 45ste voor de eerste keer papa worden. Oud genoeg, dat wel.


Voor Ellen was het klaar, het zou een thuisbevalling worden. Evident, heel gewoon, genieten, op het gemak thuis, in de vertrouwde omgeving, Bianca en Lieve helpen ons, ontspannen, geen epidurale, onderwaterbevalling, waren de woorden die toen het vaakst werden uitgesproken door Ellen. Maar tegelijkertijd door mij nog vaker in vraag gesteld. Wie krijgt het nu in zijn hoofd om in deze tijd van vooruitgang, nooit ging de evolutie zo snel, thuis te bevallen. Met alle risico's ...


Na de eerste consultatie bij de gynaecoloog volgde al snel een consultatie bij vroedvrouwenpraktijk 'Het prille begin'. Enfin, de immer gezellige en toffe collega's van Ellen. Bianca gidste me doorheen het verloop van de zwangerschap en vooral mijn vragen rond de thuisbevalling werden door haar vakkundig beantwoord. Mijn twijfel, onzekerheid en onrust maakte al snel plaats voor een groot vertrouwen in het team. 's Avonds op de terugweg naar huis zat Ellen glunderend naast me in de auto...'ziet ge? Dat komt goed.'


Naast het genieten van de zorgeloze zwangerschap de maanden erna, werden de praktische zaken geregeld. De samenstelling van de geboortelijst, het kiezen van een geboortekaartje, de inrichting van de babykamer...alles passeerde de revue. Ik kwam terecht in de wondere wereld van de baby's.


Tot mijn eigen grote verbazing vertelde ik, aan iedereen die ons vroeg hoe de zwangerschap verliep, al snel dat onze dochter eind mei thuis zou bevallen. Ik beantwoordde ook elke kritische vraag rond thuisbevallingen alsof ik er zelf nooit over zou twijfelen. Ik was er zeker van: Ellen en ik, Lieve en Bianca, wij zouden dat goed gaan doen.


Vrijdag 18 mei. De frieten, die we elke vrijdagavond eten, hadden gesmaakt. Ik maakte me klaar voor een babybezoek bij een collega. Ellen voelde zich nog goed, hoewel ze uitgeteld was voor de 19de. We spraken af dat ik mijn gsm in het oog zou houden. Bij de afscheidskus vroeg ze me voorzichtig om misschien beter toch thuis te blijven. Zeker wel. De klok geeft 18:50u.


Van dan af ging het razendsnel. Ellen kreeg weeën, de één na de ander. Lieve werd gebeld. Ondertussen plaatste ik het bevallingsbad pardoes midden in onze living. Vooraleer het goed gevuld was, zat Ellen er al in. Ik trachtte Ellen bij te staan waar kon, doch was blij dat Lieve er was tegen half 9. Ellen kon de weeën vrij goed opvangen. Lieve gaf tips en advies. Rond de klok van tienen vervoegde Bianca ons: team completed!

Nu mag het van mij gebeuren, onze dochter mag zich voorstellen, dacht ik.

Tussendoor konden we vele foto's maken van dit mooie, onvergetelijke moment.

Maar vooral...ik was er helemaal gerust in en kon genieten van onze bevalling.


Zaterdagmorgen 19 mei om 00:34u ziet Pien het levenslicht. Zo klein, zo fijn, zo

mooi en zo bijzonder....


Ik kijk terug op een mooie bevalling, een geboorte die vlot verliep. Waar alles zijn natuurlijke gang kon gaan, waar Lieve en Bianca er waren voor Ellen. Dank u wel dames.



Kurt
Deze ingave werd gepost op 19 mei 2018
Het Prille Begin