Het geboorteverhaal van Jef

Mijn geboorteverhaal van Jef

Je hoort veel verhalen als moeder in spé.. niet alleen over de bevalling, maar ook over de borstvoeding..
Ik had mezelf voorgenomen om alle verhalen mee te nemen in mijn achterhoofd, maar vooral alles zijn gang te laten gaan en te zien hoe het zou gaan lopen. Want elk verhaal is immers anders, dus dat zou dat van ons ook worden...

Op 19 augustus, een mooie zomeravond, gingen we binnen om ingeleid te worden.
Na een nachtje slapen, werden mijn vliezen 's middags om 13u00 gebroken. Enkele uren gingen voorbij... Rondwandelen, controleren, wachten, controleren, weeënopwekkers krijgen, controleren...
Er werd dan vastgesteld dat mijn vliezen nog niet volledig gebroken waren. Ook had ik niet zoveel opening als ze oorspronkelijk zeiden en dachten. Wat een domper... wij zagen het al helemaal gebeuren dat we nog een hele lange avond/nacht tegemoet gingen!
Na het volledig breken van de vliezen werd me snel duidelijk hoe een echte serieuze wee moest voelen. 'Amai', dacht ik, 'dit gaat hier toch geen uren meer duren hoop ik!' Mijn weeën waren heel snel heel sterk waardoor ik een enorme persdrang voelde. Ik liet de assistent-gynaecoloog weten dat ik echt dringend naar het toilet moet want ik dacht nog steeds dat ik dringend moest gaan, niet dus haha! Onze kleine bengel zat gewoon klaar om onze armen te vullen met liefde!
En kijk... niet veel later, na zo'n 45min. persen, kon ik onze zoon al in m'n armen nemen! Onverwachts snel werd Jef geboren om 19u00. En alsof dat nog niet uniek genoeg was, viel ik van het ene mooie moment in het andere..
Terwijl de assistent-gynaecoloog me aan het verzorgen was (waar ik totaal niks van heb mee gekregen), vroeg de vroedvrouw of ik Jef wou proberen aan te leggen.
Hij had geen 3 seconden nodig of hij hing al aan mijn borst, lekker te zuigen en te smullen.
Hier werd ik stil van... nog nooit ben ik zo verwonderd en verbaasd geweest in mijn leven. Ik denk dat ik dat moment minstens even speciaal vond als de geboorte op zich.
Ik was sprakeloos en kon het niet vatten.
P R A C H T I G.

Zo vlot als dat moment ging ook mijn hele borstvoedingsverhaal!
De eerste nacht was een beetje zoeken en soms wat 'vervelend' omdat het niet elke keer onmiddellijk lukte om hem aan te leggen.
En ok, je tepels doen best wel wat pijn de eerste week.. maar logisch, toch!?
Ik dacht bij mezelf: 'Als ik een bevalling aan kan, moet ik deze 'pijn' toch zeker aankunnen!'

Zowel de vroedvrouwen van het ziekenhuis, als Bianca thuis en Ellen on de praktijk, lieten me duidelijk merken dat het bij mij van een leien dakje liep. Ik had veel melk, Jef kon goed eten, ik kon hem al snel vlot aanleggen... alleen maar positief! Het feit dat hij na een week al terug boven zijn geboortegewicht zat is het bewijs hiervan.
Ik moet stiekem toegeven dat me dat enige fierheid gaf en ik een schouderklopje aan Jef en mezelf gunde!:) ik had het niet mooier kunnen wensen...

Nu, bijna 11 weken later, geef ik nog steeds borstvoeding.
Ik weet nog niet hoe het zal lopen als ik terug ga werken. Maar ook dat laat ik op me afkomen.. De tijd en mijn lichaam zullen het wel uitwijzen.

Ik geniet nog even verder van onze flinke zoon, het voeden, het knuffelen, het lachen...
Wat is het mooi om mama te zijn 🖤
Deze ingave werd gepost op 20 augustus 2018
Het Prille Begin