Het geboorteverhaal van Amélie

Mijn geboorteverhaal van Amélie

Het prille begin

Eerlijk is eerlijk, borstvoeding was niet mijn ambitie. Op vraag van mijn partner zou ik het toch een kans geven. Maar ik zou zé-ker stoppen tegen de tijd dat ik terug zou gaan werken.

Zaterdag 23 september, de uitgerekende datum. Ons dametje hield zich mooi aan de planning. Vanaf 2u was het zover. Twaalf uur later was ons meisje er, om 14u14 om precies te zijn (dat lijkt ze van haar moeder te hebben 😊).

Ik had niet bepaald een “romantisch beeld” van borstvoeding, maar dit was toch echt wel een domper op de feestvreugde! Hoewel ik mijn dochter elke minuut van de dag wou vasthouden, kroop ik het liefst weg in een hoekje wanneer ze honger had. Want o, wat deed dat pijn. Op dag 2 zag ik absoluut geen mogelijkheid om de volgende dag naar huis te gaan, want dat aanleggen bleek toch nog niet zo simpel. Gelukkig kwam dat goed en mochten we naar huis. Enter: het prille begin.

Ook thuis was het nog steeds geen liefde op het eerste gezicht met het hele borstvoedingsgebeuren. Perfectionistisch als ik ben, maakte ik mij zorgen over de hoeveelheid melk die ze dronk. Tezamen met de ontelbare nachtvoedingen en het feit dat ze een “trage drinker” was, dacht ik meermaals aan stoppen. Gelukkig kregen we frequent bezoek van (voornamelijk) Bianca. Zij kon mijn bezorgdheden telkens weerleggen en mij motiveren om door te gaan (zonder evenwel te pushen).

Ondanks dat ik mijn dochter de beste voeding wou geven, telde ik elke dag af naar het moment dat ik kon beginnen met afbouwen. Tot op het moment dat ik een afspraak had om dit te bespreken. Ik twijfelde … zou ik kolven op het werk toch niet een kans geven?

Met de nodige tips en tricks van het prille begin ben ik met goede moed (en toegegeven, enige gêne) begonnen. Enige tijd later werden er enkel nog grapjes gemaakt als collega’s mij met mijn kolfspullen of draagbaar frigo’tje zagen wandelen.

Soms hing ik toch nog eens aan de lijn, onzekerheden, je kent het wel. Maar ik werd steeds snel gerustgesteld of kreeg het nodige advies.

Ik ging voor de 4 maanden, de 6, de 9, …



Een jaar later

23 oktober, eigenlijk 13 maanden later, krijgt Amélie nog steeds (exclusief) borstvoeding. Ik heb geen “einddatum” meer in zicht (hoewel veel mensen hier wel naar vragen). Ondertussen is het zo makkelijk dat ik geen enkele reden kan bedenken om te stoppen. Kolven is verleden tijd (met uitzondering van een uitstapje zonder baby). En wanneer ik haar zie genieten voor het slapengaan – in slaap sukkelend aan de borst – denk ik dat zij degene zal zijn die het einde gaat bepalen…



Liefs,

Claudia

En een welgemeende dankjewel van Amélie denk ik ☺
Deze ingave werd gepost op 23 september 2017
Het Prille Begin