Het geboorteverhaal van Laurens

Mijn geboorteverhaal van Laurens

Op de vroege ochtend van 5 januari, om kwart na 4 ‘s nachts had ik het gevoel dat ik plassen. Naar het toilet gegaan en terug in bed gekropen, ik was dit al weken gewoon zo opstaan om te plassen. Maar nu voelde ik iets vreemds: zo ‘plop plop plop‘. Wat the hell was dat? Terug opgestaan, ben net op toilet en water breekt. In scheuten vloeit het eruit. Aangezien het rozig was, toch maar het prille begin even bellen...
Er ging een beetje angst door me heen want ik wou absoluut niet in het ziekenhuis bevallen. Ja hoe gek het ook klinkt en de meeste vrouwen hebben angst op thuis te bevallen, er moest maar eens iets mis gaan.. maar ik had het omgekeerde: angst om in het ziekenhuis te bevallen. Is het omdat ik me bewust ben van die protocollen in het ziekenhuis? Dat ze totaal geen rekening houden met de oerkracht van een vrouw of de natuur?
Swat, Lieve stelde me gerust en vertelde dat ze rond 8u eens zou komen piepen voor de consultaties zouden starten. Aangezien ik totaal nog geen weeën had, raadde ze me aan in bed terug proberen te slapen. Daar lag ik dan in bed.. en nog geen 15 min later de eerste wee. Ai, pijnlijk.. amai als dit nog maar het begin is? Zo blijven liggen kan ik niet. Dus sta ik maar op. Het was ondertussen 5u.
Janie is ondertussen ook wakker.. Het was ok, ze zei probeer wat te slapen en ze zou rond 8u komen kijken hoe het met me was vooraleer ze aan haar consultaties startte.
Ik had immers op dat moment nog geen weeën. Ik dacht, ik ga nog de was doen (kwestie van gewoon bezig te blijven, omdat ze zeiden dat dat beste is om eerste weeën op te vangen en de bevalling sneller gaat als je bezig blijft..) Ik kom.terug boven uit de kelder en mijn vriend had de tafel al aan de kant gezet voor het bevallingsbad.
Ik zeg: wat ben jij al aan t doen? Hij zegt: ik ga het bad al opzetten. Ik daarop: dat is nog veel te vroeg, gaat nog wel even duren schat, meeste bevallingen duren 12 tot 24u en zeker bij een eerste.
Al heel snel kreeg ik veel weeën na elkaar en intens. Ik zeg tegen hem: laat het gewoon bad maar lopen dat ik daar nog in kan en die eerste weeën kan opvangen. Want deze doen echt al ontzettend pjjn. Mijn vriend vond dat ze al redelijk snel achter elkaar kwamen en begon te timen.. hij zei op een gegeven moment dat ik om de minuut hevige weeën van 1 minuut had en regelmatig. Ik zeg nu al? Dat kan niet. Time jij wel goed??? Ik dacht ondertussen dat mijn gewoon bad vol liep, ik ga de overtrekken nog rond de verzorgingskussens doen.. dus ik de trap op naar boven (had ik toen geen flauw idee dat ik eigenlijk al felle weeën had en mijn bevalling al zo dicht bij was)..

Eenmaal boven aan ons bed kon ik niks meer dan met gebogen armen en hoofd op bed de wee opvangen. Ik kon niet van de pijn. Hoelang hou ik dit nog vol? Amai al hevig voor zo startende. Hou ik dit thuis ooit vol dacht ik nog.. ik had het gevoel dat ik moest gaan zitten, alleen dat hielp. Dus ging ik op wc zitten boven en had ineens vuurrood bloedverlies. Ik zei nog: dat kan toch niet, eerst moeten het weeën zijn van 5 min en 1 min lang en dit regelmatig een uur lang.
Dus in een beetje paniek en angst zeg ik tegen janie bel Lieve maar terug dit is geen goed teken.
We zullen naar t ziekenhuis moeten met bloed. Eigenlijk was mijn arbeid begonnen zonder dat ik het door had.. Ik schreeuwde alles bij elkaar om de wee op te vangen.. Ik duwde met twee handen tegen de muur om te pijn op te vangen. Janie heeft dan de vroedvrouw gebeld als dit wel normaal was. Ze hoorde mijn kabaal op de achtergrond.. Ze ging zich klaar maken en dan direct door komen. Ze raadde aan om met maandverband op te vangen om te zien hoeveel t was.. mocht niet meer dan 1 maandverband zijn.
Toen naar onder gegaan tussen weeën in, halverwege de trap even moeten stoppen. Maar ik kon met moeite nog de trap af. Ik ben dan niet verder geraakt en op mijn knieën op grond gaan zitten, hoofd op de zetel.
Gevraagd aan vriend om twee kussens onder mijn knieeën te zetten. Mijn vriend zei toen: zal ik het bad opzetten en ik zeg: ik denk niet dat we dat halen. Het was toen kwart na zes zoiets. Daarna kreeg ik echt persdrang, alsof je naar groot toilet moet. Ik kon het niet meer houden.
Ik zeg tegen Janie, bel vroedvrouw die moet NU komen. Ik werd boos. Janie zegt ik ga bad opzetten. Ik zeg nee dat halen we niet.. Hij belde vroedvrouw en ze zou er achter dikke tien minuten zijn.. Janie streelde lief op mijn rug maar kon tegen niks tegen. toen begon persdrang en ik voelde hoofd duwen en tussen vagina komen. Ik zeg Janie Lieve moet NU komen! Ze gaat er zo zijn zegt hij. Die minuten leken uren te duren en ik kon de drang niet tegen houden. Janie zegt moet ik u onderbroek uit doen. Ik zeg nee Dadelijk val je flauw. Het Persen was al begonnen, kon niet tegenhouden. Vroedvrouw Lieve was er kwart voor 7. Met moeite kreeg ik knieen omhoog zodat ze de onderbroek van me uit kon doen.. tegelijk heeft janie Ellen gebeld. Nog geen 10 min later, om 6u54 was Laurens er! 🙈😅 Ik had het gevoel dat ik zo wel 10x kon bevallen..

Ellen kwam net aan toen Laurens geboren was. Kauwgom in de mond, tanden niet gepoetst, haar in de war.. Janie heeft Lieve wat geassisteerd omdat Ellen er niet was. Ik was dolgelukkig. Misschien geen onderwaterbevalling maar wel thuis op eigen kracht.
Mijn grote droom kwam uit!!! Ik kon het allemaal niet vatten. 2,5u geleden was er nog niets en nu is hij er al. Ik had het gevoel dat ik geen tijd heb gehad me voor te bereiden. Hij kwam zo snel..
ik heb hem met hulp van Lieve hem aangelegd.. borstvoeding gegeven, navelstreng klopte ondertussen uit.. papa heeft deze doorgeknipt... maar moederkoek was er na een uur nog niet.. Dus ambulance en mug moeten bellen.

Wij waren heel chill tot de mug stopte met zwaailichten en ze met brancard en 6 man in uw living staan.. is het zo erg met me denk je dan? Zo voel ik me niet. En wat wou ik Laurens niet aan iemand anders dan mijn eigen vroedvrouw geven. Maar het liefst bij mij.. lieve en ellen stelden me gerust.
Lieve vroeg als laurens op mijn buik mocht blijven in de ambulance en zij zou meerijden. Hij had na 1 uur geboren al een ambulancerit op mama’s buik erop zitten.
Eenmaal op spoed aangekomen, mocht lieve toch nog in de verloskamer blijven.. normaal mag dit niet. Je weet niet wat dit voor mij emotioneel betekende. Enorm veel.. een vertrouwd bekend gezicht. Janie was aan het skinnen met laurens. De vroedvrouw van het ziekenhujs en de assistent van de gynaecoloog waren druk in de weer alles in orde te maken.
Op dat moment stelde lieve me zo gerust. Dit was zoveel waard voor me. Geen woorden voor. De gynaecoloog heeft dan op mijn buik geduwd.., en trok enorm aan de navelstreng en zodat hij handmatig eruit gekomen is. Ik huilde van de pijn...
ik mocht in lieve haar hand knijpen. Ik ben zo dankbaar dat zij er was want anders stond ik er emotioneel alleen voor...
janie kon niet naast me staan. De mederkoek is gelukkig op spoed rond 9u dan gekomen met hulp van gynaecoloog.. twee keer op buik moeten duwen en hard moeten trekken. Gelukkig geen operatie.
Dit deed voor mij veel meer pijn dan de bevalling. Deze pijn herinner ik me meer dan de bevalling.. . na een dagje in t ziekenhuis te blijven in Genk (moest wachten tot bloeduitslag en urine in orde was) mocht ik rond zes uur naar huis.. Helemaal anders verlopen dan
verwacht en super snel (2,5uur), maar zo blij dat hij thuis is geboren 💙
zo dankbaar voor de vroedvrouwen want zij hielpen mee mijn droom waar te maken en thuis te bevallen.. zij hielpen me emotioneel door het stuk in het ziekenhuis. En wat geniet ik nog na als ik aan deze bevalling terug denk..
Deze ingave werd gepost op 05 januari 2018
Het Prille Begin