Het geboorteverhaal van Minne

Mijn geboorteverhaal van Minne

MINNE 22/12/2017

Mijn tweede geboorteverhaal kon niet meer verschillen van het eerste. En maar goed ook.
Ik was ervan overtuigd dat het deze keer anders ging zijn.
Mede door het feit dat ik deze keer GHB-negatief was en dus niet naar het ziekenhuis ‘moest’ voor antibiotica. Oh ja en het ziekenhuis is nu letterlijk de straat over steken.

Het begon donderdagavond 21/12, ik had wat vochtverlies gehad en was er niet helemaal gerust in. Om 21u30 kwam Lieve een kijkje nemen. Het was waarschijnlijk een scheurtje van boven in de vliezen. Hartslag was ok en ons meisje bewoog nog veel. Geen reden tot ongerustheid dus.
Wel was het dus zo dat de 24u begonnen te tellen. Een herhaling van mijn vorige bevalling wou ik absoluut niet. Lieve stelde voor om ‘s morgens mijn voorstaande vliezen te breken.

Vrijdag 22/12 om 10u op controle bij Lieve. Er was niet veel veranderd dus ze heeft dan mijn vliezen gebroken. En nu was het hopen dat ik hierop in arbeid zou gaan.
En jawel hoor daar kwamen de eerste weeën. Zoals Bianca me leerde, zo lang mogelijk negeren. Dus daar stond ik dan in de kerstviering van de kleuterschool van Warre, met weeën. Om 13u bracht ik hem nog terug naar school, maar toen moest ik me toch meer focussen om door de weeën te komen.
Het exacte uur weet ik niet meer maar denk dat het rond 16u was, toen hield ik het niet meer uit en had ik moeite om op eigen kracht de weeën weg te blazen.
Daar was de redding, Lieve. Met behulp van haar bemoedigende woorden en tips ging het goed vooruit.

Om 18u kon ik niet meer en zijn we dan ook vertrokken naar het ziekenhuis. Lieve nam ons mee met de auto. Onderweg van de inkom naar de verloskamer heb ik nog een 3-4 tal weeën moeten opvangen. Gelukkig was mijn man er bij om me te ondersteunen.

Aangekomen in de verloskamer was het alle hens aan dek want het ging vooruit. We moesten jammer genoeg afscheid nemen van Lieve. Ze had er alle vertrouwen in dat we ons kindje snel in onze armen konden nemen.
Maar zo snel had niemand kunnen denken. Want na 2 gewone weeën op de verloskamer waren daar de persweeën.
Om 18u35 was daar ons Minne 3,660kg en 49cm.

Het was kort maar krachtig. Net zoals ik het gewild had en zoals ik het besproken had met Lieve, Bianca en Ellen.
Dankzij jullie kreeg ik de bevalling die ik zo hard wou en ook nodig had om de teleurstelling en het gevoel van falen na de eerste keer een plaats te geven.

Terwijl ik mijn geboorteverhaal schrijf zijn we 10 maanden verder. Minne heeft tot 6 maanden exclusief borstvoeding gekregen. Daarna in combinatie met groenten en fruit. Sinds een maandje weigert ze de borst maar krijgt ze flesjes moedermelk. Ik blijf haar het beste van mezelf geven. Dat allemaal ook dankzij jullie goede begeleiding, en daar ben ik jullie heel erg dankbaar voor.

MERCI!
Deze ingave werd gepost op 22 december 2017
Het Prille Begin