Het geboorteverhaal van Phéline

Mijn geboorteverhaal van Phéline

Een maand na de intrek in ons nieuwe huis beslisten we dat het tijd was voor een 2e kindje. Enige tijd later kon ik Bianca bellen dat er een positieve zwangerschapstest was. Tot 36 weken heb ik stress gehad dat ik deze keer weer te vroeg ging bevallen en daardoor dus niet thuis kon bevallen onder begeleiding van de topvroedvrouwen van het prille begin. Tot ik op 39 weken weer langs ging voor een check-up. Schrik dat ik te laat ging bevallen en alsnog naar het ziekenhuis moest.
Bij de bevalling van mijn zoontje brak mijn water als eerste, dus dan weet je dat de bevalling er hoe dan ook aan komt. Bij het dochtertje voelde ik me heel ongemakkelijk de laatste week, logisch je loopt op je einde en weet helemaal niet wat te verwachten. Omdat ik me toch zo ongemakkelijk voelde besloot ik op de zetel te slapen. Rond 2u30 merkte ik dat ik een beetje bloed verloor. Ik was in paniek maar wou niemand onnodig uit bed bellen. Toen ik na een halfuur niet kon kalmeren besloot ik toch maar om te bellen. Ellen nam de telefoon op en besloot om langs te komen. Op dat moment had ik nog geen weëen. Een halfuur later toen Ellen toekwam kreeg ik de eerste weëen. 5 minuten daarna schrok Ellen toen ze me toucheerde, 7 cm opening al. Mijn man uit bed gehaald. Tevergeefs geprobeerd om het bevallingsbad te vullen. Ellen belde snel naar Bianca. En zo snel als iedereen er was kon ik gaan persen. Ik herinner me nog goed dat Bianca zei, als je voelt dat je moet persen, pers maar. Als je je baby zelf wil en kan opvangen, vang maar. En daar was mijn kleine Phéline, op eigen kracht ter wereld gekomen. In mijn eigen veilige huisje. Compleet hoe ik altijd over mijn bevalling had gedroomd.

Bedankt toppertjes om als enige mijn droom nooit af te raden maar net te ondersteunen en te vervullen xxx
Deze ingave werd gepost op 30 november -0001
Het Prille Begin